ما انسانها نوعاً در زندانِ عادتهایمان به حبس ابد محکومیم و عادتهای خوب و بد چنان گرداگرد ما را احاطه کردهاند که به هیچ روی ارتباطِ زنده و مستقیم با پدیدههای جهان برقرار نمیکنیم. عادتها آگاهیِ ما را دچار اخلال میکنند و حواس ما را از کار میاندازند. هرگاه که ما از سرِ عادت به چیزی نگاه کنیم، ب

بي قرار توام و در دل تنگم گله هاست آه! بي تاب شدن عادت كم حوصله هاست مثل عكس رخ مهتاب كه افتاده در آب در دلم هستي و بين من و تو فاصله هاست آسمان با قفس تنگ چه فرقي دارد؟ "بال" وقتي قفس پرزدن چلچله هاست بي تو هرلجظه مرا بيم فرو ريختن است باز مي پرسمت از مسئله دوري و عشق و سكوت تو جواب همه ي مسئله هاس...